Je gevoelige kind na een ziekenhuisopname

unknown

Wat gebeurt er wanneer sensitief denken gekoppeld wordt aan nare ervaringen, emoties en sensaties?

Op die vraag beantwoord ik graag naar aanleiding van een reactie van ouders.

“Ik heb een zoontje van net 4 jaar. Al vanaf dat hij een paar maanden oud was heb ik het idee dat hij hoogsensitief is. Geen bijzonderheden, maar ik zie dat hij gevoelig is voor geluiden, indrukken etc etc.

Nu is het zo dat hij in zijn jonge leventje helaas al wat situaties heeft moeten meemaken die op hem een grote indruk hebben achtergelaten.
Recentelijk is zijn vader, mijn man, door de ambulance opgehaald thuis. Is allemaal goed gekomen gelukkig, maar was wel even spannend.
Hierna is mijn zoontje door een ongeval in het ziekenhuis terecht gekomen met uiteindelijk bloedvergiftiging. Is ook allemaal goed gekomen gelukkig, maar dit was echt wel even heel spannend. Dit laatste is nu bijna twee maanden geleden.
Ik zie nu aan mijn zoontje dat hij emotioneel nog veel last heeft. Ik merk dat hij ontzettend in paniek raakt als hij zich bezeert. Ook wil hij er niks van horen als ik, terloops, iets over de huisarts zeg. Vandaag zei hij hierop: “mama, ik ben bang, ik weet niet waarom”.
Sinds een paar weken gaat hij nu naar school. Dit vindt hij enorm spannend. Als hij thuis komt uit school lijkt het wel of hij een ADHD explosie heeft. Lijkt mij frustratie van ingehouden emoties.
Om te voorkomen dat hij last houdt van het gebeurde is voor u mijn vraag of u misschien wat tips heeft hoe ik hier het beste met hem mee om kan gaan. Bijvoorbeeld juist wel of juist niet benoemen? Uit laten razen of hem proberen te kalmeren? Is er iets dat ik kan doen om hem te ondersteunen.

Ik stel uw reactie zeer op prijs. ”

Mijn reactie:

Hoogsensitieve kinderen hebben het vermogen zich gebeurtenissen in geuren en kleuren steeds opnieuw te herinneren. Ze hebben een sterk verbeeldingsvermogen en inbeeldingsvermogen en met name kwesties die te maken hebben met ziekte, injecteren, verwondingen etc. kunnen soms een grote vorm aannemen.

Op vierjarige leeftijd wordt er ook nog magisch gedacht. Een kind kan denken dat een ongeval er bij hoort en dat dit zomaar kan gebeuren. Of dat het is gebeurd omdat het kind iets doms heeft gedaan.

 

Schrik heeft een sterk effect op jonge sensitieve kinderen. Ze gaan proberen een dergelijk schrikmoment uit de weg te gaan, ze zijn bang voor de schrik.  Schrik zorgt voor een sterke herinnering aan een gebeurtenis omdat er een heel sterke lichamelijke sensatie bij kwam kijken.

Hij heeft heel veel veiligheid nodig.

Iedereen moet nu even meewerken en hem positief bevestigen, ook als hij dwars is of onaangepast gedrag laat zien, want zijn gedrag vertelt de omstanders iets.

Ziekenhuisopnames brokkelen het vertrouwen namelijk behoorlijk af. Het betekent dat het kind hoe dan ook een traumatische ervaring heeft gehad. Er is in hem geprikt, hij moest alleen achter blijven, etc.

 

Ik zou gaan voorlezen in dit geval. Er zijn allerlei boekjes over ziekenhuisopnames of operaties. Dat geeft al een meer realistisch beeld. Hij kan het dan in een realistischer perspectief plaatsen. Hij kan ook verlatingsangst hebben door de opname of door de situatie die zich voordeed met papa. Je kan zomaar worden meegenomen door zo’n ziekenwagen! Papa en mama kunnen me zomaar weer achterlaten.Stel je voor! Probeer je te verplaatsen in de gedachtenwereld van een kleine kleuter. Erken die zorgelijke gedachten altijd!
Verder heeft hij veel vertrouwen nodig en erkenning dat hij zich bang mag voelen.

Ook zou ik een keer het ziekenhuis bezoeken en er een beetje doorheen dwalen. Eerst naar jet winkeltje. Samen een kopje thee drinken. Hij mag dan vertellen waar hij was en wat er allemaal gebeurde.

 

Ook zou ik hem laten tekenen. Ook al zijn het tekeningen vol krassen, het is verwerking.

 

Zeg: ik merk dat je bang bent, zal ik je helpen?

Zeg, ik merk dat je druk bent, maak je je zorgen? Mama helpt je!

Ik merk dat je het niet goed begrijpt, ik zal het uitleggen!

Ik merk dat je het niet durft, ik doe het voor je!

 

Laat hem zien hoe je zelf met deze kwestie omgaat. Toon je bezorgdheid maar ook je vertrouwen in de toekomst.

Vertel een keertje over hoeveel zorgen je zelf had maar dat je nu weer er op vertrouwt dat het goed zal blijven.

Wij leren de kinderen goed te ademen om de schrik weer uit het lichaam te laten verdwijnen. (het Sensikids schrikprotocol)

 

Mag ik deze uitwisseling op mijn blog zetten, anoniem uiteraard? Het is ook interessant voor andere ouders.

 

Veel moed en wijsheid!

 

Sylvia van Zoeren

 

Een reactie plaatsen