Lesje in hooggevoelig zijn

4

Soms kan ik me verbazen over hoe het leven je terug kan fluiten en uitnodigt om een pas op de plaats te maken…….Zoals de meeste van jullie inmiddels weten ben ik net verhuisd naar een fijne plek omringd door natuur. Afgelopen maandag stapte ik op de fiets, de verhuisperikelen achter me latende, op weg naar een ontspannen ochtend. Ik ben nog geen 10 minuten onderweg als ik heel lelijk ten val kom na een frontale botsing met een jongetje op skeelers.

Ik schrik hevig, schreeuw en ben totaal ondersteboven van wat we me nu ineens overkomt. Ik krabbel op, word opgevangen door de (net zo) geschrokken en bezorgde opa van dit jongetje en sta te trillen op mijn benen. Terwijl ik nog steeds overdonderd probeer de schade in te schatten, enkele kneuzingen, schaafwonden en een zere knie die begint op te zwellen, krijg ik het jongetje in de gaten. Hij staat behoorlijk aangeslagen en met een beetje wit weggetrokken gezicht naar mij te kijken. Ik realiseer me in een klap dat ik hier te maken heb met net zo’n gevoelig mens(je) als ik zelf ben. Ik zie zijn schrik en angst en sta ineens weer met beide voeten op de grond.
Ik hoor in gedachten de stem van Sylvia van Zoeren (oprichtster van Sensikids) “schrikken is ont-ikken”

Nu, daar staan we allebei, behoorlijk ont-ikt! Ik kijk eigenlijk regelrecht in een spiegel! En terwijl ik dat besef, wandelt dat jongetje zo mijn hart in…….

Als vanzelf geef ik woorden aan onze beide schrik, dat het toch wel erg naar kan voelen. En dat diep zuchten dan zo kan helpen. Het zal vast een raar schouwspel geweest zijn; opa, zusje, jongetje en ik midden op het fietspad ijverig bezig naar onze buik te ademen, “want dat helpt” zeg ik vol overtuiging. Jongetje heeft een zere arm maar verder valt het gelukkig mee. Mijn stuur word rechtgezet door de behulpzame opa. Nadat we onze gegevens uitwisselen, stap ik weer voorzichtig op mijn fiets om terug naar huis te gaan. Ik ben teveel bezeerd om door te fietsen.

‘s Avonds komt het jongetje samen met opa, zusje en moeder op bezoek met een mooie bos bloemen. Jongetje durft me nauwelijks aan te kijken en lijkt nog steeds ontdaan door de gebeurtenissen eerder die dag. In het korte gesprekje dat we met elkaar hebben gaat het ineens over schuld. En ik zie dat hij zijn hoofd laat hangen. Zeggen dat hij geen schuld heeft is schijnbaar niet voldoende voor dit gevoelige jongetje. Als ik hem vraag of hij expres ineens de weg op is gegaan en tegen mij aan is gebotst kijkt ie op en zegt hij duidelijk ‘nee’! ‘Nu dan is er toch geen sprake van schuld? Dan is het een ongeluk en ongelukken kunnen gebeuren…..’ zeg ik.

Ik zie een grote lach op zijn gezicht verschijnen. Na een (voorzichtige) high five is het voor hem oké.

Nu ik langzaam aan het herstellen ben van de kneuzingen en blauwe plekken en mijn fiets weer is gemaakt, realiseer ik me wat deze gebeurtenis mij laat zien.

Ik mag écht een pas op de plaats maken, rust nemen en (weer) gaan voelen wat IK nodig heb om alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd een plekje te geven. Ik was vooral druk met regelen dat de rest van mijn gezin kon aarden op onze nieuwe plek en vergat mezelf daarbij. (ook zo’n hooggevoelige valkuil)

En dat jongetje? Hem ben ik vooral dankbaar, het was al oké toen hij zo mijn hart in liep………

 

Corina Patings, www.praktijkdeboom.nl

Een reactie plaatsen